Tags

, ,

Het zal zo rond de eeuwwisseling zijn geweest dat ik W. leerde kennen. Ik begeleidde jonge vrouwen met borstkanker, ik was 36 en zij was 28. Ik had al 2 zoons en zij had een kinderwens. Ik was zó dankbaar dat ik mijn kinderen al had, en voelde het intense verdriet van al die andere vrouwen, die nu voor een immens moeilijk dilemma stonden.

Toén vertelden de artsen je nog, dat je door de chemo en/ of hormonale therapieën in de overgang kwam en dat je geen kinderen meer kon baren. Het was de bedoeling dat je zo snel mogelijk in de overgang kwam. Dit was een onverwacht heftig extraatje van de medische wereld, voor veel meiden werd hun toekomstverwachting de grond ingeslagen. De diagnose borstkanker is al zwaar, en als dan ook nog wordt verteld dat je kinderwens niet meer vervuld kan of mag worden…….dat is verdrietig, zo intens verdrietig…….en ook zo machteloos……want je hebt geen keuze, je MOET die zware behandelmolen in, wil je overleven…

De generatie vóór ons had weinig medische behandelkeuzes, maar de technieken ontwikkelden zich snel: er werden receptoren ontdekt bij het borstkankergen en er kwamen vele soorten hormonale therapieën.
Het lijf is sterk, sterker dan de artsen hadden gedacht en sterker dan verwacht, wij waren de eerste generatie op wie al die therapieën werden losgelaten, er was nog geen vergelijkingsmateriaal.

Ik merkte al rond 2001 dat mijn lijf zich herstelde en dat de menstruatie weer op gang kwam. Dit was echter niet de bedoeling, want die hormonen, die mocht ik niet in mijn lijf hebben. Mijn baarmoeder, eierstokken, eileiders en baarmoederhals zijn verwijderd. Ik wilde ieder risico uitsluiten…en ik had het “spulletje” niet meer nodig en deze ingrijpende ingreep gaf mij veel rust.

Maar W, W was jong, had de kinderwens, werd door haar partner verlaten, vond een nieuwe man en was intens gelukkig, ze was een ware Amazone, een survivor. Er werden bij lotgenoten gezonde baby’s geboren, tegen ieders verwachting in……en dan komt de hoop, de gedachte, de twijfel, de angst, de wens….het oergevoel dat je ook mama wilt worden.

W zat op haar roze wolk, was gelukkig en werkte hard tijdens de zwangerschap. Ze werd wat vermoeider, er kwam een hoestje bij, maar ach, dat hoorde er allemaal bij….tot opeens de roze wolk begon te schudden en W er af flikkerde…

Uitzaaiingen in de lever en de long,de vitale organen…..en dat is zo ongelooflijk hard, dat is een oordeel wat je gewoon niet kan beseffen. Er wordt nu gestart met chemo, een kuur die de baby niet beschadigt ( tenminste, dat zegt, hoopt of denkt men) Maar iedereen die ooit chemo heeft gehad, herinnert zich het misselijk makend gevoel als het gif zich in al je cellen verspreidt. En je beseft, dat er een wonder moet gebeuren wil dit de baby niet schaden.
De hormonen, geproduceerd door de zwangerschap, zijn de kunstmest geweest voor de kanker, die er dankbaar gebruik van maakte………..en ik ben boos, heel boos en intens verdrietig dat dit gebeurt.

Waarom herstelt je lijf zich weer, waarom weer vruchtbaar, waarom weer die hoop geven…..???Machteloze woede voel ik in mij, omdat het zo oneerlijk is…..kanker, het is een schijnveiligheid…