De WW-mevrouw belt me, ze vraagt hoe het met mij gaat en hoe het ervoor staat met solliciteren.
( Ik heb nl voor 8 uur/ week nog WW, dus er moet een tweede baan worden gezocht.)
“Met maar 4 uur erbij in de week bent u van ons af” meldt zij.
Of ik vooral maar “ruim wil denken” Ik hoef geen baan te zoeken voor 4 uur per dag, maar een job voor 4 dagen per week/ 1 uur per dag is ook goed, of voor 5 dagen en dan 50 minuten mompel ik in de hoorn.
Ik vraag waar ik zo’n advertentie kan vinden, welke werkgever er werk heeft voor 1 uur per dag. Het blijft stil….

“U kunt ook uw WW stopzetten” , tja, dat weet ik, dat is me al 2x eerder verteld. Deze mevrouw begrijpt niet dat de WW een recht is, dat ik hier vanaf mijn 17e aan heb meebetaald en dat ik – nu ik er recht op heb – , het ook wil ontvangen, de volle 3 jaar.
Ik vraag aan haar of zij bij onvrijwillige werkloosheid ook geen WW hoeft. Het blijft stil..

“We kunnen u ook een cursus aanbieden in sollicitatiebrieven schrijven” Ik vertel dat ik die cursus al heb gedaan, dat het aan mijn brieven niet ligt en dat zij, als ze de moeite had genomen, mijn brieven had kunnen lezen die ik iedere keer mee moet nemen. Maar die keurt ze geen blik waardig.
Ik vertel haar dat ik vermoed dat het meer aan mijn leeftijd ligt, boven de 50 doet het niet al te goed op de arbeidsmarkt, maar volgens haar valt dat wel mee.
Ik vertel haar dat ik nu prettig werk, maar volgens haar gaat het daar niet om, het gaat erom dat ik méér werk. Ik vertel dat ik een vast contract heb, en niet van plan ben dat op te geven voor een één of ander vaag tijdelijk baantje.

Ik moet me storten op vakantiewerk, in de zorg is daar vraag naar. Ik vertel de dame dat ik géén verzorgende ben. Dat was haar even ontschoten.
Ik kan gaan bollenpellen, krantenwijk overnemen, en ik vraag me af hoe het met haar geestelijke gesteldheid is.

In bed denk ik er lange tijd over na, om de WW stop te zetten, maar dan zou zij winnen, en dat verdient ze niet.